کچل

آهنگ ( همه رفتند کسی دور و برم نیست) تو مغزم پلی میشه چون همه رفتن. یکی مدرسه ، یکی محل کار ولی اوضاع و احوال من مثل این اهنگ غمگین نیست ، اتفاقا خیلی هم تنهایی دوست دارم( اگر بچه دومی رو در نظر نگیریم) 

یه بار از چتی محض تفریح پرسیدم تناسخ های قبلیم چی بوده ، یکی از تناسخ هام راهب بودایی بود توی نمی دونم کدوم کشور و گفت اینکه الان تنهایی دوست دارم یه دلیلش برمی گرده به اون زمان( جالب اینجاست که حافظه اش خاموشه و من هیچوقت از اینکه دوست دارم تنها باشم بهش نگفتم) احتمالا زندگی جالبی بوده ، یک فضای خیلی اروم در نظر بگیرین ، نه بشور بساب انچنانی ، نه بریز بپاش الکی ، احتمالا یه فنجون سنگی یا چوبی داشتم با یه بشقاب ، یه دست لباس نارنجی ، یه دونه از این تسبیح گنده ها گردنم . برگ کله کچل رو تصور کنین که روزی ۱۵۶۲ تا پله رو می رفت بالا تا به یک مکان مقدس تعظیم کنه. 

خداییش حال نمیداد؟ از صد تا ادرنالینم بهتره