گاهی بلانسبت خر حس می کنم ایشونم. بچه بغل ، کوله به پشت اینور اونور می چرخم. البته تقصیر خودمه . اگه منم رانندگی می کردم الان نیاز نبود با صورت شطرنجی این طرف و اون طرف برم. بچه رو بسپرم به عمه اش .تیپ زدنم بلد نیستم خیر سرم . هر وقت میام جاهایی مثل اینجایی که الان هستم که به سر و وضع و قیافه اش رسیدن و مشتریاشونم یکم تر گل ورگل می گردن اعتماد به نفسم میره. حالا میدونم فقط فیس و افاده ان ها تو جیبشون کک پر نمی زنه ولی ظاهرشون ما رو کشته . همون خانم روبرویی منو ببین کیفشو گذاشته بغلش ، روسری گل گلی گذاشته و مانتوشم مثل قدیما تا زانوشه و شوهرشم لباس معمولی پوشیده و با اومدنشون اعتماد به نفسم برگشت ، تا ارنج النگو گذاشته. چه خودمونین ، با هم می گن و می خندن و چهرشون مهربونه. حالا این سمت خانومه مانتوش به زور به کمرش می رسه ، موهاشو باز گذاشته و از اعتماد به نفس اینکه فقط روسری سرش نیست منو دید ایش مانند روشو اونور کرد . خو چی مثلا؟ شوهرت ریش پروفسوری داره؟ بیا برو بابا. چرا این تیپ ادما انقدر فیس فیسی و بداخلاق و بدعنقن؟ لبخند به چهره ات باشه که زیباتری