من ادم نصیحت و مشاوره نیستم ، با من باشی شاد که باشی شادترت می کنم ، غم که داشته باشی پا به پات میام ولی از من مشاوره نخواه. الان خودم ته استرسم ، اگه لب واکنم جز حرفای منفی که دوست نداری ، از من نمی شنوی . می دونم که تو هم فقط همراهی می خوای ، اینکه هر کاری کردی فقط تشویقت کنم . الان چه کنم این وسط؟ وقتی خودت برای خودت اتیش به پا کردی ، وقتی می گی تو مغزت هیاهو به پاست ، من چه کاری از دستم برمیاد؟